Nieuws
  • Register

Het is januari, en normaal gesproken gaat het crossseizoen dan zijn beslissende fase in. Natuurlijk wordt er ook oktober, november en december door de modder gefietst, maar pas in januari en februari worden de prijzen écht verdeeld.

Klassementen vallen in hun definitieve plooi, maar bovenal is het de tijd dat iedere renner denkt kans te maken op die ene trui.
Dit jaar is echter alles anders. Vanaf de allereerste cross is er één renner die domineert: Mathieu van der Poel. Sneeuw, modder of een bliksemsnel parcours, het lijkt hem niks uit te maken. Volgens een vast recept wint hij overal waar hij aan de start verschijnt. De ene wedstrijd duurt het 300 meter, de andere wedstrijd duurt het 3 ronden, maar steeds volgt dan het onvermijdelijke: de jonge Nederlander slaat een klein gaatje, het gaatje wordt een gat, en een paar tellen later is hij uit het zicht verdwenen. De concurrentie ziet hem pas weer terug als hij staat te blinken op het podium. Zijn enige echte tegenstanders dit seizoen lijken ziekte, materiaalpech en een valpartij.
In de interviews vooraf en na afloop zegt VDP dat hij blij is met iedere overwinning, en dat zijn seizoen nu al succesvol is. Maar eerlijk gezegd geloof ik hem maar half. In gedachten werkt hij aan een groter doel: wereldkampioen worden in Valkenburg. Want volgens mij voelt hij nog altijd het verdriet van het verloren WK vorig jaar in Luxemburg, waar hij werd verslagen door een paar oude tubes op de zolder van Niels Albert.

Voor mij is het duidelijk: Mathieu is een man met een missie, hij wil de trui pakken die hem eigenlijk vorig jaar al toebehoorde.

 

Van Der Poel Mudfie


Tijdens de uitzendingen is vaak gezegd dat Mathieu misschien beter zijn krachten kan sparen voor het WK. Dat hij op zuinig zou moeten rijden, en zoals Nys met een spetterende laatste ronde het laken naar zich toe zou moeten trekken. “Het zou goed zijn voor de spankracht in het veldrijden”, hoor ik Wuyts en co dan zeggen. Maar waarom zou hij dat doen? VDP wil geen spankracht, hij wil in de hoofden komen van zijn tegenstanders. Hij wil ze mentaal breken, ze het gevoel geven dat er niets te halen is. En dat doe je door zo vroeg en zo hard mogelijk weg te rijden. Iedere ronde die zijn opponenten langer in het wiel kunnen blijven zitten, geeft ze hoop. En hoop doet leven, dat geeft moraal. En moraal heb je nodig om te winnen. Mathieu wil niet alleen wedstrijden winnen, hij wil zijn tegenstanders slopen.
“Last man standing” was Wout van Aert. Heel lang heeft hij gevochten, geprobeerd om zich staande te houden en Mathieu te verslaan, waar de rest van de crossers zich al had neergelegd bij een ereplaats. Maar na de uppercuts in Diegem en Baal leek Wout een bokser die in de touwen hangt: weerloos, gebroken, gedesillusioneerd. Met zijn beukwerk, cross na cross, heeft VDP ook zijn laatste tegenstander mentaal gesloopt. En daarmee een hele belangrijke stap gezet richting de regenboogtrui.

 

Van Aert wint in Essen 2017 GVG foto small


Helaas voor Mathieu krijgen de crossers in januari allemaal 8 tellen rust. Er is tijd voor stages en voor de Belgen is er de mogelijkheid om aan de moraal te werken op het Belgisch kampioenschap (voor alle duidelijkheid en voor wie het nog niet helemaal door heeft, Van der Poel is Nederlander en zal dus niet starten op het BK). Het is dan ook het moment bij uitstek om de wonden te likken, de batterijen op te laden en het geloof in de wereldtitel terug te vinden. Want er zijn immers boksers die na 8 tellen rust toch als winnaar uit de ring stappen.
En VDP? Die zal klaar staan om in Valkenburg de definitieve knock-out uit te delen!

 

gesloopt vanderpoel supportershart

 

Tekst: Maikel Vennix
Foto's: Corendon-Circus wielerploeg en Gregory Van Gansen Photography

 

 

CoalaWeb Social Tabs

S5 Box

Login