Nieuws
  • Register

Een groter contrast is nauwelijks mogelijk. Op donderdag en zaterdag rij je tussen tienduizenden toeschouwers La Course op de Col d’Izoard en in Marseille. Je bent langdurig in beeld op de televisie zodat je prestatie wereldwijd door miljoenen mensen kan worden gevolgd. De woensdag daarop sta je aan de start bij het Paardenmarktcriterium in Alblasserdam onder de rook van Rotterdam, waarvan de uitslag veelal niet verder komt dan de lokale krant...

Zelf zegt ze dat het een kwestie van aanpassen is om onder verschillende omstandigheden je sport te kunnen/mogen beoefenen. Het gaat over Annemiek van Vleuten, de vrouw die de afgelopen maanden volop in het sportnieuws is geweest.

 

- Waarom wielrennen?

“Dat is niet zomaar gekomen. Na wat voetbal op straat en gymnastiek ging ik paardrijden. Vooral de snelheid in de bossen boeide mij, maar ik miste het teamgebeuren en werd op mijn achttiende lid van een voetbalvereniging. Met het voetballen begon mijn fanatisme voor sport in het algemeen. Na twee meniscusoperaties en het scheuren van mijn voorste kruisband werd mij door de arts geadviseerd te kiezen voor zwemmen of fietsen. Het werd fietsen op recreatieve basis. Voor 250 euro kocht ik een tweedehands fiets met de commandeurs nog op de schuine buis. Ik studeerde toen al in Wageningen en probeerde de afstand tussen Wageningen en Vorden, de woonplaats van mijn ouders, in steeds kortere tijd af te leggen. In Wageningen werd ik lid van een toerclub en toen ontdekte ik hoe leuk het is om af te zien en elkaar uit te dagen. Het ging allemaal heel gemakkelijk en van meerdere kanten kreeg ik het advies om eens een wedstrijd te rijden. In 2007 vroeg ik als middentwintiger mijn eerste licentie aan en werd ik lid van de wielervereniging Ede. In hetzelfde jaar studeerde ik af als Master in Epidemiologie. Mijn tweede titel in dat jaar was het Nederlands Kampioenschap Studenten. Zo eenvoudig is het gegaan.”

 

- Je bent nu aan je tiende jaar bezig, hoe lang nog of ben je diep in je bewustzijn al bezig met het opmaken van de balans?

“Zo’n vraag verrast me. Ik ben er totaal niet mee bezig. Het is leuker dan ooit. Nog nooit ben ik zo sterk geweest en ik voel me in de bloei van mijn leven. Kijk naar mijn resultaten. Er liggen nog mooie wielerjaren voor me.”


- Hoe kwam je bij de Australische Oricascott ploeg?

“Dat is op eigen initiatief geweest. Over en weer waren er al eens contacten geweest, maar er waren toen al meerdere buitenlanders onder contract en men wilde als ploeg vooral een Australisch karakter laten uitstralen. We hielden contact met elkaar en toen er plaatsen vrij kwamen was het zover. Nu zijn we van beide zijden blij.“

 

- Wat is het verschil tussen een Nederlandse en een Australische ploeg?

“Ik vind dat in Down Under alles heel bewust wordt aangepakt. Om een paar zaken te noemen: trainen in windtunnels om de aerodynamica tot in de perfectie te kunnen uitvoeren. Dan de regelmatige hoogtestages. Alles met de bedoeling om de ploeg op een hoger niveau te brengen. Maar let wel, anderzijds wordt het leven niet altijd even serieus genomen. Het is een combinatie van die twee en daar kan ik me uitstekend in vinden.”

 

- Je zit nu in een fase van winnen, maar omschrijf het verliezen eens.

“Verliezen is een fout maken als je had kunnen winnen, bijvoorbeeld door een sprint verkeerd aan te gaan. Maar alle keren dat je je uiterste best hebt gedaan en je honderd procent hebt gegeven is het geen verliezen. Om het op mezelf te betrekken: Het missen van de gouden medaille in Rio was voor mij verliezen.”


- Wat is het absolute hoogtepunt in je carrière?

“Het is al even geleden maar 2011 was een topjaar met winst in de Ronde van Vlaanderen, nog twee wereldbekerwedstrijden en tenslotte de eindwinst in de Wereldbeker. Dat was dus heel speciaal en dan natuurlijk mijn overwinning van vorige week op de Col d’Izoard. Wat een happening!”

 

7. Vleuten Izoard

 

- Ik durf bijna niet te vragen naar het dieptepunt.

“Natuurlijk de Olympische Spelen in Rio de Janeiro. Laten we daar maar kort over zijn. Het is gebeurd en ik heb de knop om kunnen zetten. Wat het psychisch met je doet is nauwelijks uit te leggen. De eerste twee weken kon ik alleen maar denken aan de Olympische medaille die ik niet had behaald. Het had een enorme impact.”

 

- Hoe is het allemaal gegaan na Rio? Welke moeilijkheden had je om terug te komen of heb je er juist positieve energie door gekregen?

Denk je er veel aan of zijn er nieuwe uitdagingen? Wat is er na het wielrennen? ...

 

Lees het volledige interview met Annemiek in het nieuwste CyclelivePLUS+ Magazine!

 

Tekst en beeld: Teus Korporaal

 

 Annemiek van Vleuten en Chantal Blaak

CoalaWeb Social Tabs

S5 Box

Login